Галоўная старонка Навіны Пра праект Кантакт Спасылкі Кнігі ў PDF/DJVU Канвэртар лацінкі Бібліяграфія
Шукаць:    
 
 толькі ў назьве   шукаць ва ўсіх    віртуальная клявіятура Уставіць беларускае "і" Уставіць у-кароткае (ў)
 
 
 

КРЫК. 1. Пра сілу, гучнасць, характар (крыку): галасісты, галосны, глыбокі, звінючы, звонкі, тонкі, трубны  аднастайна-рыпучы, ахрыплы, ашалелы, бязгучны, бязладны, далёкі, здушаны, кароткі, кволы, надарваны, надрыўны, немы, нямоглы, нямы, нячутны, пранізлівы, прарэзлівы, працяжны, прыглушаны, спалоханы, хрыпаты, хрыплы, цягучы, шалёны.

Генрых мінаў сваіх сясцёр, якія крочылі... з галасістым крыкам... (М.Ракітны). Каля вёскі... уздымаўся, прыхаваны сіваватымі вербамі галосны тонкі крык (В.Адамчык). Абуджае дол шырокі — Заспрачаюцца калі — Крык хвалюючы, глыбокі, Крык адвечны па зямлі (П.Броўка). Класы і калідоры школы напоўніліся звонкімі дзіцячымі крыкамі, смехам (І.Шамякін). Над галавой, дзесьці высока ў небе, чуваць трубныя крыкі адлётных жураўлёў (У.Краўчанка). Адгукаецца на песню адзін аднастайна-рыпучы крык дзеркача (М.Зарэцкі). Востраў сустракаў нас ашалелым крыкам чаек (В.Хомчанка). Вецер твой рот разрывае страшэнным бязгучным крыкам (П.Панчанка). Калі сціхла сіпенне пары, ён [Антонік] пачуў крыкі — кароткія, прарэзлівыя, бязладныя (І.Мележ). Шпак здалёк пачуў здушаны жаночы крык (М.Ваданосаў). Раптам крык, Немы крык, З лесу крык страсянуў цішыню (А.Куляшоў). Але сціхаў нячутны крык бяды — І паўставала з небыцця нанова Краса ў абліччы каменя і слова (Н.Гілевіч). Крык быў поўны такога адчаю і такі пранізлівы, што ўсе... мімаволі ўвабралі галовы ў плечы (М.Лынькоў). Ды ноччу ў спакойныя сны бягуць незнаёмыя людзі, і памяць заснуўшую будзяць прарэзлівым крыкам яны (Г.Каржанеўская). На росным дварэ пачуўся качыны спалоханы крык і шум крылаў: сюды ішоў чалавек (Я.Брыль). А мора шуміць... Праз шум ягоны раз-поразу аднастайна лезе ў душу галашэнне сірэны — з далёкага самотнага ў імглістай цемры маяка. Цягучы, сумны крык! (Я.Брыль). І крыкам шалёным [Зося] Азвалася з жалю над Янкам... (Я.Купала).

2. Пра ўражанне, псіхалагічнае ўспрыняцце (крыку): адвечны, вясёлы, малітоўны, непераможны, пераможны, прызыўны, радасны, развітальны, урачысты, хвалюючы  адчайдушны (аўт.), адчайнадушны, адчайны, асліны, балючы, безнадзейны, вар’яцкі, ваяўнічы, галодны, дзікі, дурны, жахлівы, жудасны, журботны, звярыны, злавесны, злосны, істэрычны, люты, нахабны, недарэчны, незразумелы, пагрозлівы, пагрозны, пакутніцкі, пакутны, раздражнёны, раз’юшаны, роспачлівы, роспачны, самотны, страхавіта-пагрозлівы, страшны, страшэнны, сумны, суцэльны, счарнелы (аўт.), трывожны, цяжкі, шалёны.

Абуджае дол шырокі... Крык адвечны па зямлі (П.Броўка). Толькі дзетак крык вясёлы Льецца ў вуліцах руччом (Я.Колас). Нездарма ж аднойчы з грудзей чалавека вырваўся малітоўны крык: “Спыніся, імгненне!” (Я.Радкевіч). Спявайце, юныя паэты! Спяліце ў бурах пачуцця Неўтаймаваны боль планеты, Непераможны крык жыцця! (Н.Гілевіч). [У душы Глечыка] вялікаю прагай да жыцця ўсё біўся далёкі прызыўны жураўліны крык (В.Быкаў). [Ластаўкі] доўга з урачыстым радасным крыкам ляталі ў чыстым блакітным небе (В.Вітка). І жураўліны развітальны крык Знясілена даносіўся з-за хмар (М.Танк). Вось гэты [аўтограф]... О, як акрыліў ён душу... Якраз, калі мне аж калола ўвушшу Ад крыку дурнога аслінага! (Н.Гілевіч). Я сядзеў на прызбе ля хаты, чуў гэтыя журботныя, адчайнадушныя крыкі [журавоў]... (Б.Сачанка). — Ма-ма! — даляцеў адчайны дзіцячы крык, перамешаны з плачам (А.Васілевіч). Потым з двара даляцелі стрэлы і немы, балючы крык (Р.Сабаленка). Усё часцей і часцей чуліся адчайныя і безнадзейныя крыкі [нямецкіх салдат] (М.Лынькоў). [Іван] прахапіўся адразу і ў тое ж імгненне пачуў недарэчны вар’яцкі крык (П.Панчанка). Ты пачуеш плач, іржанне коней, Спеў дзяўчат і ваяўнічы крык (П.Панчанка). І крыкам немым і галодным Ад болю чорнага крычу: — О край мой, святлісты, родны, Я гэтак жыць яшчэ хачу (В.Вярба). Дзікі крык вырваўся сам проці волі Васіля, і самі пацяклі слёзы. Вецер падхапіў яго немы крык... (Я.Колас). І енк, і плач, калёс засмягшых скрып... — Усё злівалася ў жахлівы крык (М.Танк). Паветра разадраў шалёны звярыны крык (М.Лынькоў). Шэрай восеньскай раніцай мястэчка разбудзілі стрэлы і жудасны крык (Я.Брыль). Маўчалі, прыслухоўваліся да начных гукаў, да лясных шолахаў, да нахабнага крыку савы ў лясной аўражыне (М.Лынькоў). Толькі Сушчэня бокам зморана апусціўся ля Бурава, як ззаду на шашы раздаўся прыглушаны крык, незразумелы, але... страхавіта-пагрозлівы (В.Быкаў). Адразу ж у адказ прагучаў выбух, і ўслед рассыпаўся шматгалосы пагрозны крык (І.Мележ). Радзеў і падаў ахрыплы пакутны крык (Г.Бураўкін). Прачнуўся ён ад якогасьці раздражнёнага крыку... (Я.Сіпакоў). Паводкай атрутнай нахлынуў з гары ачумелых маўраў раз’юшаны крык (М.Хведаровіч). Нечакана балота абудзіў роспачны чалавечы крык (І.Дуброўскі). Самотны крык гусей Даносіцца з-пад воблак (П.Панчанка). І вось ужо нёсся над узбярэжжам адзін суцэльны, жахлівы крык (М.Лынькоў). Ускіне твар счарнелы крык Хатыні, І Брэст барвовым стогнам загудзе (У.Някляеў). Трывожны крык начное птушкі абудзіў наваколле (“Беларусь”).

Слоўнік эпітэтаў беларускай мовы   Слоўнік эпітэтаў беларускай мовы
Галоўная старонка   Галоўная старонка
Даслаць ліст адміністратару Заўважылі недакладнасьць?
Паведаміце нам!
    (с) Электронная Энцыкляпэдыя, 2003-2020