Галоўная старонка Навіны Пра праект Кантакт Спасылкі Кнігі ў PDF/DJVU Канвэртар лацінкі Бібліяграфія
Шукаць:    
 
 толькі ў назьве   шукаць ва ўсіх    віртуальная клявіятура Уставіць беларускае "і" Уставіць у-кароткае (ў)
 
 
 

ШУМ (пошум). Разнастайныя гукі ад якога-небудзь дзеяння, руху, галасоў і пад., якія зліваюцца ў аднастайнае гучанне: адвечністы (аўт.), безупынны, белы (аўт.), бесклапотны, блакітны (аўт.), бясконцы, вечна жывы, вечны, вясенні, вясёлы, вясняны, глыбокі, густы, гучны, далёкі, дальні, дрыгучы (аўт.), дрыжачы, жывы, залаты, зважны (аўт.), звонкі, здольны, зялёны, лагодны, ласкавы, лёгкапёры (аўт.), лёгкі, магутны, магучы, мерны, мяккі, незмаўкальны, несціханы, нязмоўклы (аўт.), паважны, патайны, праніклівы, праніклы, прахалодны, пявучы, пяшчотны, радасна-аднастайны, радасны, рознагалосы, роўны, салодкі, сасновы, светлы, світальны, серабрысты, спакойны, трапяткі, устрымлены (аўт.), ціхі, ціхусенечкі, чуткі, чысты, яснавокі (аўт.)  аглушальны, аднастайны, аднатонны, глухі, грозны, грымотны, грымучы, доўгі, жалобны, журботны, заклапочаны, маркотны, невясёлы, пануры, порсткі (разм.), п’яны, самотны, сіпатлівы (аўт.), сцюдзёны, трывожны, халодны, цягучы.

[Хвалі] адвечністым шумам калышуць прастор (Я.Купала). У вершалінах старых хвояў стаяў безупынны і роўны, як вечнасць, шум (К.Чорны). Пакуль сырадой дзюрчыць у даёнку, уздымаецца белым, салодкім шумам, пузаты пан стаіць за парогам... (Я.Брыль). [Чуваць] ціхі, бесклапотны пошум лістоты, якую перабірае ветрык (Н.Маеўская). Што табе сніцца, сасна, сярод гэтай пустэчы? Блакітны шум мора і белыя параходы? (М.Стральцоў). Я ж пачуў — у бясконцым і звонкім Шуме-гомане роднай старонкі Словы песні, што ты праспявала (К.Кірэенка). Паўднёвы бераг большай затокі, да якога накіраваліся стары з Іванам, пакрыты вечна жывым сасновым шумам (Я.Брыль). Дык наперад цвёрдым крокам, Шум вясенні, яснавокі! (Я.Колас). Прывет табе, усходні вецер!.. Каб твой жывы вясняны шум У песні век маёй не моўкнуў (М.Танк). Побач шапацеў клён... Яна [Дзіна]... заўсёды чула ягоны шум, то вясёлы, то маркотны (Л.Дайнека). Як быццам гусельных былін шырокі сказ — Шум соснаў залатых, глыбокі, зважны, чуткі (К.Буйло). І сілай грознага цяжару Ўскалыша землю шум дрыгучы Далёкі, устрымлены, магучы І здрыгане нябёс разлогі... (Я.Колас). Ой, скажы мне, вецер вольны, Вееш з родных ты краёў, Што гамоніць шум твой здольны, Ціхі шум сярод жытоў? (Я.Колас). Мне так бясконца родны Гэты вечар, што пяе кругом, Маладзік і лісцяў шум лагодны Над тваім расчыненым акном (П.Макаль). Белых крылляў лёгкапёры шум Сціхне ў далях, Закране ўспамінамі душу, Светлым жалем (А.Звонак). Лёгкі шум чуваць у мембранах навушнікаў (Э.Самуйлёнак). Лясная гушчыня і мерны паважны шум, да якога трэба прыслухацца (П.Пестрак). Дажджу грымотны мяккі шум За цішынёю сцен (В.Вярба). Прасіла яблынька адна, Каб не садзілі ля дарогі, Дзе ад відна і да цямна — Шум несціханы і трывогі (М.Танк). Шуміць ён [лес] шумам несціханым (К.Кірэенка). У тым нязмоўклым шуме хваль Адчую сэрцам і душою: На лёс трывог і непакою Мяне хрысціў дзевяты вал (А.Звонак). І шум баравы — то спакойны, пануры, То грозны, калі раскалышацца бура, То светлы, праніклы, патайны і чысты, Як шум ціхай хвалі люстрана-празрысты (К.Буйло). [Надзя] любіла цішыню і шыр палявых прастораў, густы шум лесу і прывольную плынь вясковага жыцця (М.Машара). Маляўнічыя ўзгоркі Наваградскага ўзвышша і прахалодны шум густога лісця дубоў і клёнаў (Я.Брыль). Жыта шумочак пяшчотны лашчыць душы маёй слых (В.Жуковіч). Глытаючы яго [вецер] і чуючы радасна-аднастайны шум у вушах, за плугам ішоў унураны ў свае думкі араты (В.Адамчык). Я чую шум рознагалосы Лясоў, лугоў... І шум глухі буйных дажджоў (Я.Колас). Засну пад роўны шум дажджу, Што елкі за акном загушкаў (С.Грахоўскі). Азёры, азёры, Шум бору сасновы... (М.Танк). І кіпарысаў шум усё напеўней, Світальны шум (П.Панчанка). Вясна прыйшла ў магутным шуме паводак, у серабрыстым шуме ручаёў, у несціханых трэлях жаваранкаў (Т.Хадкевіч). Усё наўкола напоўнілася трапяткім пошумам лістоты (А.Савіцкі). А хвоі, елкі векавыя Пад зыкі песень маладыя Маўчком стаялі ў нейкай думе, І ў іх ціхусенечкім шуме Няслось вячэрняе маленне (Я.Колас). З кустоў з аглушальным шумам сарваліся дразды-рабіннікі (М.Даніленка). Засынаў Валодзя пад гоман соснаў ды аднастайны шум дажджу (В.Шымук). Непраглядная асенняя ноч, глухі шум дажджу (М.Лынькоў). Я на свет радзіўся Пад глухі шум бору... (Я.Колас). Шалёны струмень імчаў з грозным шумам між альховых кустоў і дрэў... (М.Лынькоў). Кожны куток падхапіў яго [Міхасёў] кашаль і панёс па школе доўгім шумам (Я.Колас). Сыплюцца кроплі часта і дробна, Ціха па стрэсе бубняць. Смутак наводзіць шум іх жалобны (Я.Колас). Ён [лес] спрадвеку стаіць, нібы нязменны і зоркі страж, вакол вёскі,... і яго шум, цягучы, заклапочаны шум старога бору, кожны раз наводзіць мяне на развагу (Б.Сачанка). Стаіць над лесам шум маркотны (Я.Колас). Яна [Марына] Прадзе ды песні напявае Пад порсткі шум верацяна (Я.Колас). Не дае гуслярам сказу золата цвет, Белых хорамаў п’яныя шумы (Я.Купала). Сумным і невясёлым Сваім шумам калоссе Мне гаворыць, што восень Прыйдзе хутка ў сёлы (М.Танк). Плыве, хвалюючыся, шум, Сцюдзёны шум па нівах чорных (М.Танк). Аціх сіпатлівы пошум асінавай лістоты (А.Савіцкі). Снегам вецер сыпле ў дзверы, Ходзіць шум па лесе... І пад гэты шум трывожны Думае старая, А ўслед думкам неспакойна Вецер падпявае (Я.Колас).

* Шум-гоман.

Клакочуць, рагочуць Іматравы хвалі, На цэлыя вёрсты шум-гоман стаіць (Я.Купала). А над лесам гоман-шум густы Гудам-гулам разліваецца (Я.Колас).

Слоўнік эпітэтаў беларускай мовы   Слоўнік эпітэтаў беларускай мовы
Галоўная старонка   Галоўная старонка
Даслаць ліст адміністратару Заўважылі недакладнасьць?
Паведаміце нам!
    (с) Электронная Энцыкляпэдыя, 2003-2019