Галоўная старонка Навіны Пра праект Кантакт Спасылкі Кнігі ў PDF/DJVU Канвэртар лацінкі Бібліяграфія
Шукаць:    
 
 толькі ў назьве   шукаць ва ўсіх    віртуальная клявіятура Уставіць беларускае "і" Уставіць у-кароткае (ў)
 
 
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі) (12513 артыкулаў)

Вынікі пошуку
 
а  б  й  о  ў  ю  
 
Старонкі: 1  2  3  4  


На ваш запыт вецер знойдзены 72 артыкулы

  1. адліга
    нуля. З раніцы павеяў заходні вецер, нагнаў хмар і прынёс адлігу. Чарнышэвіч. Адліга. Капае са стрэх, І вецер дзьме вільготны з поўдня, Счарнеў і асядае
  2. аднесці
    плынню, перамясціць што-н. (пра вецер, ваду, натоўп і пад.). У нізе Тоня бачыла сігнальныя партызанскія агні і баялася, што вецер можа далёка аднесці яе
  3. біцца
    ўдарацца аб што-н. (пра хвалі, дождж, вецер і пад.). А хвалі Анегі шумелі і біліся ў гневе аб скалы. Машара. Позні дождж Бесперапынна ў шыбы б'ецца. Танк.
  4. біць
    ўдараць у што-н. (пра хвалі, дождж, вецер і пад.). Вецер свістаў у вушах, калючыя і гарачыя сняжынкі білі ў твар. Мікуліч. Хвалі білі ў бераг усё часцей
  5. бора
    бора, -ы, ж. Халодны моцны, парывісты вецер, які дзьме з гор на марскім узбярэжжы. [Ад грэч. boreas — паўночны вецер.]
  6. аб
    [галіны] застылі нерухома, але, калі вецер праходзіць над лесам, яны пачынаюць церціся адна аб другую і глуха скрыпець. Колас. 2. з М. Паказвае на прадмет
  7. абадзьмуць
    абадзьмуць, -му, -меш, -ме; -мём, -мяце; зак., каго-што. Разм. Ачысціць, сагнаць што-н. зверху струменем паветра. Вецер абадзьмуў расу.
  8. абадок
    палоска, якая акаймоўвае што-н. Вецер зусім сціх, а з-за лесу пачала выпаўзаць шэра-сіняя хмара, акаймаваная залатым абадком чэрвеньскага сонца. Грахоўскі.
  9. абвейваць
    абвейваць, -ае; незак. Тое, што і абвяваць. Лагодны вецер абвейваў твар. Самуйлёнак.
  10. абветрыць
    паверхні чаго-н. сляды ўздзеяння (пра вецер). // Зрабіць цёмным, шурпатым, агрубелым (пра скуру на твары, руках, нагах). [Твар] нібы абветрыла ранняй
  11. абвеяць
    паветранай плынню. Прыязджайце, як вецер Паўдзённым дыханнем калоссе абвее. Арочка. Ледзьве прыкметная плынь паветра з паплавоў абвеяла.. [Тамаша] лёгкім
  12. абвязка
    [Дзямід Сыч:] - За малочнай фермай вецер ужо сарваў абвязку з чатырох шафранаў. Паслядовіч. 2. Спец. Прыстасаванне для змацавання частак якіх-н. канструкцый,
  13. абдаць
    варам. □ У твар дыхнуў вільготны вецер, абдаў дробнымі кропелькамі дажджу. Пянкрат. Поезд праімчаўся, як змей, абдаўшы віхрам пылу і дыму настаўніка. Колас.
  14. аблада
    Улада, уплыў. Свежы сустрэчны вецер асвяжыў мяне, на нейкую хвіліну адагнаў сон, які браў мяне ў сваю абладу. С.Александровіч. 2. Уладанне, прыналежнасць,
  15. аблашчыць
    Зрабіць прыемнае ўздзеянне (пра вецер, сонца і пад.). Хутка выблісне сонца і аблашчыць сваім цяплом усё наваколле: і раку, і птушак, і росную траву, і
  16. абмерзлы
    -ая, -ае. Пакрыты лёдам; абледзянелы. Вецер звінеў галінамі абмерзлага клёна, скуголіў і свістаў у шчылінах паркана, у дзіравай страсе хлява. Шамякін.
  17. абняможаны
    абняможаны, -ая, -ае. Які страціў сілы, моц, энергію; знясілены. Францкевіч, абняможаны і вялы, стаў, як цявіна. Здаецца, вецер яго цяпер паваліў бы. Чорны.
  18. абрывак
    абрывак калючага дроту. Мележ. Вецер гнаў па небе абрыўкі хмар, і, калі месяц хаваўся за імі, рабілася цёмна. Мікуліч. // перан. Няпоўная, незакончаная
  19. абрыдлівы
    -ае. Які абрыдае; надакучлівы. Не прадыхне дунайскі вецер Начной абрыдлівай імжы. Аслепла ўсё. І толькі свеціць Ліхтар паходны ў бліндажы. Калачынскі.
  20. абсвістаць
    абсвістаць, -свішчу, -свішчаш, -свішча; зак., каго-што. Свістам выказаць каму-н. сваё неадабрэнне, асуджэнне, пагарду. // Абвеяць са свістам (пра вецер).

Старонкі: 1  2  3  4  
 
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)   Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)
Галоўная старонка   Галоўная старонка
Даслаць ліст адміністратару Заўважылі недакладнасьць?
Паведаміце нам!
    (с) Электронная Энцыкляпэдыя, 2003-2019